Pablo Neruda - Walking around

Sucede que me canso de ser hombre
sucede que entro en las sastrerias y en los cines
marchito, impenetrable, como un cisne de fieltro
navegando en un agua de origen y cenita

El olor de las peluquerias me hace lloras a gritos.

Solo Quiero un descanso de piedras o de lana,
solo quiero no ver establecimientos ni jardines,
ni mercaderias, ni antecjos, ni ascensores.

Sucede que me canso de mis pies y mis unas
y mi pelo y mi sombra.
Sucede que me canso de ses hombre..

Walking Around, Μετάφραση Β.Λ.
Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος.
Συμβαίνει πως μπαίνω σε ραφτάδικα και σινεμάδες
μαραμένος, αδιαπέραστος, σαν ένας κύκνος από τσόχα
πλέοντας σ’ ένα νερό από καταγωγή και στάχτη.

Η οσμή από τα κομμωτήρια με κάνει να κλαίω με κραυγές.
Μονάχα θέλω μια ξεκούραση από πέτρες ή από μαλλί,
μονάχα θέλω να μη βλέπω καταστήματα και κήπους,
ούτε εμπορικά, διόπτρες, κι ασανσέρ.

Συμβαίνει πως κουράζομαι απ’ τα πόδια και τα νύχια μου
κι απ’ τα μαλλιά και τη σκιά μου.
Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος.

Όμως θα ήταν νόστιμο
να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο
ή θάνατο να δώσω σ’ ένα μοναχό μ’ ένα χτύπημα του αυτιού.
Θα ‘ταν ωραίο
να πηγαίνω στους δρόμους μ’ ένα μαχαίρι πράσινο
και βγάζοντας κραυγές ως να πεθάνω από το κρύο.

Δεν θέλω άλλο να ‘μαι ρίζα μες στις καταχνιές,
αβέβαιος, απλωμένος, τρέμοντας από όνειρο,
προς τα κάτω, στα μουσκεμένα έντερα της γης,
απορροφημένος, σκεπτικός, τρώγοντας κάθε μέρα.

Δεν θέλω για μένα τόσες δυστυχίες.
Δεν θέλω να συνεχίσω από ρίζα κι από τάφο,
από υπόγειο μόνος, από κελάρι με νεκρούς,
κοκαλωμένος, να πεθαίνω από πόνο.

Γι αυτό η Δευτέρα καίγεται σαν το πετρέλαιο
όταν με βλέπει να ‘ρχομαι με πρόσωπο από φυλακή,
κι ουρλιάζει στο πέρασμά της σαν μια ρόδα πληγωμένη,
και κάνει βήματα από ζεστό αίμα προς τη νύχτα.

Και με σπρώχνει σε κάποιες γωνιές, σε κάποια υγρά σπίτια,
σε νοσοκομεία όπου τα οστά βγαίνουν στο παράθυρο,
σε κάποια παπουτσάδικα με οσμή από ξύδι,
σε δρόμους φοβερούς σαν ουλές.

Υπάρχουνε πουλιά σε χρώμα από θειάφι και τρομεροί απροορισμοί
κρεμασμένοι από τις πόρτες των σπιτιών που μισώ,
υπάρχουν οδοντοστοιχίες ξεχασμένες σε μια καφετιέρα,
υπάρχουνε καθρέφτες
που θα ‘πρεπε να κλαίγανε από ντροπή και φόβο,
υπάρχουνε ομπρέλες σ’ όλα τα μέρη, και δηλητήρια, κι υποχρεώσεις.

Εγώ περνάω με ηρεμία, με μάτια, με παπούτσια,
με μανία, με λησμονιά,
περνάω, διασχίζοντας γραφεία και μαγαζιά ορθοπεδικής,
και αυλές όπου υπάρχουν ρούχα κρεμασμένα απόνα σύρμα:
σώβρακα, πετσέτες και πουκάμισα που κλαίνε
αργά βρώμικα δάκρυα.

English translation of Walking Around
From: ‘Residencia en la tierra II’
It so happens I’m tired of being a man.
It so happens I enter clothes shops and movie-houses,
withered, impenetrable, like a swan made of felt
sailing the water of ashes and origins.

The smell of a hairdresser’s has me crying and wailing.
I only want release from being stone or wool.
I only want not to see gardens and businesses,
merchandise, spectacles, lifts.
It so happens I’m tired of my feet and toenails,
my hair and my shadow.
It so happens I’m tired of being a man.

Still it would be a pleasure
to scare a lawyer with a severed lily
or deal death to a nun with a poke in the ear.
It would be good
to go through the streets with an emerald knife/
and shout out till I died of cold.

I don’t want to go on being just a root in the shadows,
vacillating, extended, shivering with dream,
down in the damp bowels of earth,
absorbing it, thinking it, eating it every day.

I don’t want to be so much misfortune,
I don’t want to go on as a root or a tomb,
a subterranean tunnel, just a cellar of death,
frozen, dying in pain.


This is why, Monday, the day, is burning like petrol,
when it sees me arrive with my prison features,
and it screeches going by like a scorched tire
and its footsteps tread hot with blood towards night.

And it drives me to certain street corners, certain damp houses,
towards hospitals where skeletons leap from the window,
to certain cobbler’s shops stinking of vinegar,
to alleyways awful as abysses.

There are sulphur-coloured birds and repulsive intestines,
hanging from doorways of houses I hate,
there are lost dentures in coffee pots
there are mirrors
that ought to have cried out from horror and shame,
there are umbrellas everywhere, poisons and navels.
I pass by calmly, with eyes and shoes,
with anger, oblivion,
pass by, cross through offices, orthopedic stores,
and yards where clothes hang down from wires:
underpants, towels, and shirts, that cry
slow guilty tears.